Kościół pod wezwaniem św. Jerzego w Podlesiu - miejsce kultu św Andrzeja Boboli
Msze św. :
Środa godz. 8:00
Sobota godz. 16:00
Niedziela godz. 9:30
Każdego 16 dnia miesiąca w kościele w Podlesiu odbywa się msza za Ojczyznę i polecanych intencjach oraz nabożeństwo do św Andrzeja Boboli z relikwiami świętego. Intencje można składać do skrzynek w kościołach w Podlesiu i Konradowie.
ŻYCIORYS ŚW. ANDRZEJA BOBOLI
Andrzej Bobola przyszedł na świat w Strachocinie koło Sanoka 29 lub 30 listopada 1591 r. Pochodził ze szlacheckiej, katolickiej rodziny. Nauki pobierał w szkole jezuickiej w Braniewie w latach 1606-1611. Po ukończeniu nauki, 31 lipca1611 r. wstąpił do nowicjatu jezuitów w Wilnie, a habit zakonny przyjął 10 sierpnia tegoż roku. Ostatniego lipca 1613 r. rozpoczął studia filozoficzne na Akademii Wileńskiej. Dnia 21 grudnia tego samego roku przyjął niższe święcenia duchowe. Lata 1616-1618 upłynęły Andrzejowi na odbywaniu praktyki pedagogicznej w Pułtusku i Braniewie. W 1621 r. zaś Andrzej Bobola przyjął święcenia subdiakonatu i diakonatu, święcenia kapłańskie zaś w dniu 12 marca 1622., czyli w dniu kanonizacji Ignacego Loyoli, Franciszka Ksawerego, Teresy z Avili, Izydora Oracza i Filipa Nereusza.
W latach1622-1624 odbywał tzw. trzecią probację w Nieświeżu, a po jej zakończeniu został rektorem tamtejszego kościoła Jezuitów. Po tym czasie, w okresie od 1624 do 1630 r. pełnił funkcję kaznodziei w kościele pw. św. Kazimierza w Wilnie. Pracował tam także jako prefekt bursy dla młodzieży pochodzącej z ubogich rodzin. Będąc kaznodzieją, odwiedzał też okoliczne wsie, gdzie udzielał sakramentów, nawracał na katolicyzm prawosławnych. Od roku 1626 do 1630 był rektorem wspomnianego kościoła w Wilnie, a od 1628 doradcą prepozyta. Profesję czterech ślubów zakonnych złożył 2 czerwca 1630 r. w kościele pw. św. Kazimierza w Wilnie. Z relacji jemu współczesnych wynika, że Andrzej Bobola był osobą o gwałtownym usposobieniu, a także niecierpliwy i uparty. Niemniej jednak przyszły Święty bardzo wytrwale nad sobą pracował, by wyeliminować wady. W odbiorze słuchaczy jego kazań prezentował się jako osoba posiadająca niezwykły dar przemawiania.
Później, tj. w okresie od 1630 do 1633 r. pełnił funkcję superiora domu zakonnego jezuitów w Bobrujsku nad Berezyną. W roku 1633 natomiast przeniesiono go do Płocka, gdzie miał kierować Sodalicją Mariańską uczniów tamtejszego kolegium, pełnił tę funkcję do roku 1636. Następnie wrócił do Warszawy, by pełnić służbę kaznodziei w kościele Jezuitów, co trwało do 1637 r. Przez kolejny rok pełnił tę samą funkcję w Płocku, a w 1638 r. został powołany na stanowisko doradcy rektora, kaznodziei i dyrektora szkoły humanistycznej w Łomży. Andrzej Bobola w latach 1642-1646 był kaznodzieją, kierownikiem nauk, jak i moderatorem Sodalicji Mariańskiej oraz misjonarzem w Pińsku.
Wielkie sukcesy misjonarskie odnosił na wsiach Polesia, gdzie szerzyły się zabobony i pogaństwo. Ten wspaniały misjonarz został nawet nazwany apostołem Pińszczyzny i Polesia. Tak go zapamiętano, jako apostoła właśnie, wszak chodził od domu do domu i nauczał o Chrystusie, nieraz nawet zaczepiał ludzi mijanych w drodze i udzielał im ewangelicznych wskazówek. Andrzej Bobola pałał żarliwym pragnieniem zbawiania dusz. Zyskał sobie przydomek „łowca dusz, duszochwat”. Jednak nie zawsze otaczali go przychylni mu ludzie, znaleźli się wśród Kozaków wrogowie.
Pińsk w 1648 i 1655 r. został zniszczony przez Kozaków właśnie. Wówczas to wojska kozackie urządziły rzeź miejscowej ludności. Dopiero w 1657 r. jezuici mogli powrócić do miasta, by tam pracować. Kozacy znowu napadli na tamte tereny. Pińsk został zajęty przez oddziały Jana Lichego. Wśród najbardziej zagrożonych zakonników był Bobola, który zdołał się ukryć w okolicach miasta, w Janowie oddalonym od Pińska 30 km. Potem przeniósł się do pobliskiego Peredila. Próbował dalej uciekać, ale żołnierze dopadli go i zabili. Było to 16 maja 1657 r. Nim go zamordowano, dopuszczano się na jezuicie licznych, okrutnych tortur. Ciało jego złożono w podziemiach kościoła jezuitów w Pińsku. Dnia 16 kwietnia 1702 r. Andrzej Bobola ukazał się o. Marcinowi Godebskiemu, rektorowi Kolegium Jezuitów w Pińsku. W 1775 r. zaś papież Benedykt XIV orzekł, że Sługa Boży Andrzej Bobola poniósł śmierć za wiarę. Kanonizacja Andrzeja Boboli nastąpiła 17 kwietnia 1938, a dokonał jej papież Pius XI.